شاید همه چیز با مر گ ناصری آغاز شد.
روی در را برداشته اند، هیچ ملاقات کننده ای نیست . « ملاقات ممنوع » . دیشب مغزش از کار افتاد عبدالناصر ناصری آرام روی تخت خوابیده ، لوله ها از بینی اش گذشت هاند، و تصویر مونیتور سمت راستش می پرد. نورهای عمودی پنجره که به سختی از لای پرده ی ضخیم می گذرند، او را قطعه قطعه نشان می دهند.
دو دستش را روی سینه اش گذاشته اند، با چشم های بسته ، خط ابروهای ملایم ، مژ ههای تابیده ی بلند، و ریش شانه خورده ی خاکستری ، یکی سیاه یکی سفید. ناصری آرام گرفته است .دسته ای از موهای صاف جوگندمی اش که روی متکا پخ ش شده ، صورتش را قاب گرفته است . یک گلدان کاکتوس کوچولو جلو تختش در نور مونیتور سم ت راست که مدام می پرد، روش ن و تیره می شود. مثل صورت لاغر او که در نوسان نور، خاکستری است ، به کبود می زند، لاغرتر می نماید، و در قعر مر گ فرو می رود، می رود، می رود تا بوی خام بشر اولیه اتاق را پر کند، چیزی نظیر...